ครุ (อ่านว่า คะ-รุ) หมายถึง เสียงหนัก
เป็นคำหรือพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงยาวไม่มีตัวสะกดก็ได้ หรือเป็นคำหรือพยางค์ที่มีเสียงตัวสะกดทุกมาตรา (ได้แก่ แม่ กก กด กบ กง กน กม เกย และเกอว) เช่นคำว่า ฟ้า นั่ง พริก ไหม พรม นนท์ เชษฐ์ เป็นต้น
ลหุ (อ่านว่า ละ-หุ) หมายถึง เสียงเบา
เป็นคำหรือพยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงสั้นและไม่มีตัวสะกด หรือเป็นคำหรือพยางค์ที่มีเสียงสระเสียงสั้นและไม่มีเสียงตัวสะกด เช่นคำว่า ณ ธ บ่ ก็ พิ ผิ ลุ เจาะ เหาะ ทะ เละ แพะ และ เลอะ เป็นต้น
ทั้งหมดนี้เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า
“คำครุ คำลหุ”
ตัวอย่างคำครุ คำลหุ
พระองค์เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเปิดงานสภากาชาดไทย
| จำแนกคำ/พยางค์ | ครุ | ลหุ |
| พระ | / | |
| องค์ | / | |
| ส | / | |
| เด็จ | / | |
| พระ | / | |
| ราช | / | |
| ช | / | |
| ดำ | / | |
| เนิน | / | |
| ไป | / | |
| ทรง | / | |
| เปิด | / | |
| งาน | / | |
| ส | / | |
| ภา | / | |
| กา | / | |
| ชาด | / | |
| ไทย | / |
ภาษาไทยใส่ไข่ใส่นม 